‹‹ از دل تا قلم ››

                               باز اومدم ...

                                             باز هم تنهایی

                                       باز هم نشستن در سوگ عشق...

                         باز هم ...

                             باز هم به دوش کشیدن بار سنگین غم و اندوه

                                    تاکجا باید رفت...

تا کجا...........؟

تنهایی را دوست دارم ... چون بی وفا نیست...

تمام حرفم را در دلی جمع کرده ام که به وسعت کرانه هاست

                                      که تو با کلامی ان را انکار می کنی !

                      درود...درود بر هر انچه بر قداست ابرها دریای اشک را بخشید

                                ودرود بر چشمان من که هزاران بار دریا یی است

                                                         هزاران بار...

                       ای درد  ای غروب  ای اشک  ای پوچی ... من به چه لبریزم

                                  صدایم پر ازصدای خسته ی پسریست است که

                                            رگهای وجودش سرد شده اند

                                      و شلاق وار تازیانه بر جبر بودنش می زند

                                             تو..ای تو..هی تو..کیستی؟!

                         فقط سایه ای  سیاه  تو به من نمی ایی من به تو می اییم

                                                     به سیاهی وجودت

                                 بغضم را نمی شکنم..من پر از هوای تو شده ام

                                                         پر از هوای تو  

                                                                       .

                                                                       .

                                                                       .

                                         پایانی دیگر است شروعی دیگر شاید...

                                     می روم به همراه چمدان واژه هایم و ناگذیر

                                   همه ی تقصیر ها را با انگشتی به تو می سپارم

                         و این شاید صدای اخر تو باشد که در این حضور قلبم می پیچد

                                       می روم به رفتن  به رفتن فریاد خاموشم

                                    وه چه فریاد خاموشی  و  چه شگفت از لبان من

                             تودر خاطرم انقدر تکرار می شوی که به رفتنم وا می دارد

                       و تو در دایره ی سرخ ممنوع همچنان به زندگی ربط داده شده ای

                            زمان چه بی گناه می گذرد و من دل به زمان می سپارم

                                          می روم شاید به فریاد به نهایت فاصله

                                                       شاید ارامشی بیابم