سلام .

همیشه پیش خودم فکر میکردم که چقدر سخته کسایی که همدیگرو دوست دارن و عاشق هم هستن

از همدیگه جدا بشن . چطور میتونن از اون همه عشق و خاطره و کنار هم بودن دل بکنن و واسه همیشه

با هم وداع کنن ( خیلی سخته ) . به خودم گفتم هیچوقت عاشق نمیشم . هیچوقت .

چند سالی گذشت .  میگن آدم از هرچی که بترسه به سرش میاد . منم میترسیدم

یه روز عاشق بشم و روزی بخوام به دلایلی ازش عشقم جدا شم . حالا من یه عاشقم . یه عاشق که

تموم فکرش اینه که کاری نکنه که به عشقش بر بخوره . کاری نکنم که دلش بشکنه . یه 

روز برای

هزارمین بار ازم پرسید : من تا حالا چند بار دل تو رو شکستم ؟

بهش گفتم : هیچوقت ... تا که دلش نشکنه .

آره . من از همه دلخوشیهای زندگیم گذشتم تا فقط اونو داشته باشم .

همه چی خوب بود . عاشق هم بودیم .

تا اینکه یه روز بهم گفت (...) : من ... من دارم میرم . دیگه نمیتونم باهات باشم . از اینکه هیچوقت

حرفاتو نمیزنی متنفرم . از این که همش کاری میکنی که من ازت ناراحت نشم متنفرم . آره ازت متنفرم.

رفت ... واسه همیشه رفت .

ناخداگاه یاد شعر مریم افتادم :

خیلی سخته اونی که تا دیشب بود یادگاری       صبح بلند شی و ببینی که دیگه دوستش نداری

خیلی سخته اونی که اومد و کردت دیوونه          هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمیمونه

... حالا من موندم خاطرات اون ... یاد روزایی که در کنار هم با عشق زندگی کردیم . اما من هنوزم

دوستش دارم . امیدوارم هرجایی که هست قلبش بتپه . حتی اگه برای من نتپه .( مهدي )