« چشمانت یاد آور اندوهی است سنگین از شکستن غروری نا به جا بود .

بر لبانت لبخند تصنعی نقش بسته بود اما دلت دریای آتش بود . با نگاهی

ملتمس گویی دریچه قلبم را گشودی تا افکار پریشان پنجره امید را شکستی

و راه جاده ی انتظار را نشانم دادی ، گفتی باورت کنم ، فرصتي دوباره برای

جبران گناه  ناکرده ات می خواستی که دادم ولی افسوس که خنجر ناکسی

و نامردی از میان انگشتان لبریز از تردید ، لغزید و بر عشق و طپش های

بی صدای دلم نشست . درست مثل روزی که تنها به خاطر چشمان غزل گون

او عشق پاک و صادقانه ی مرا به زیر پا نهادی و له کردی و ثابت کردی که

بی رحم ترین مغرور عالمی ولی باز هم برایم عزیزی»